Joera en sy vrou Walja was die aand daar. Dit was die aand dat Joera met ons gedeel het dat hy graag lidmaat van ‘n plaaslike kerk wil word, maar dat iets hom terug hou. Joera het nie ‘n goeie gesin groot geword nie. Sy pa was ‘n alkoholis, later van sy broers ook. Hy het min liefde van sy ma ontvang en onmin in die gesin hou hom al vir 2 jaar weg van kontak met sy susters. Joera weet dat hy, as Christen, anders moet optree en genade aan sy familie moet wys. So nie is sy kerklidmaatskap ‘n klug! Maar hoe? Waar kry mens die krag vandaan om vergifnis vir ander te gee? Dit is een van die faktore, wat Walja terughou van bekering. Sy woon die laaste 3 jaar gereeld ons gesinsgroep-aande by, maar…

Iets moet verander. Daarom het hulle gevra dat ons vir hulle sal bid.

Dit alles was 11 Oktober weer in ons gedagtes. Want dis ons  11de troudag herdenk. Natuurlik het die afgelope 11 jaar nog baie meer herinneringe gebring: Die geboorte van ons 3 kinders, die aankoop en herstelwerk aan ons woonstel, besoeke aan Suid-Afrika, vreugde (en meningsverskille) wat deel van ons lewens was. Maar ons is dankbaar vir God se genade. Soveel meer so nadat ons onlangs van nog gesinne gehoor het wat aan die verbrokkel is! Ons is deeglik bewus dat, buiten die spanning van vol programme, die Vyand graag die gesinne van God se dienaars wil ruïneer.

Bid, asseblief, gereeld vir ons as gesin.

• Persone, gedurende hul opleiding, moes ook indoktrinasie t.o.v. ateïsme en kommunisme ondergaan. Op ‘n dag het ek met iemand, wat terloops ‘n doktorsgraad in die landbou het,  gepraat. Sy het my vertel hoe hulle opgelei was om die teenstrydighede in die Bybel te ken en dit dan te kon gebruik om te ‘bewys’ dat Christenskap ‘n menslike fabrikasie is.
• Diskriminasie teenoor gelowiges, wat wou verder studeer na skool, a.g.v. hulle geloofsoortuigings het dit onmoontlik vir baie bekwame gelowiges gemaak om  verdere opleiding te ontvang.

Gister was ons gesinsbediening uit vir ‘n piekniek. Ons het die oggend uitgery rivier toe en daar saam aanbid, saam gebraai, gespeel en lekker gekuier. Die 8 gesinne (met kinders) het die hele dag tot na 9 nm. saam die dag geniet. Omdat nie al die gesinne vervoer het nie, het gesinne met ‘n motor die ander gesinne gehelp. So het ons vir Sasja en sy vrou opgelaai. Hulle is altwee mediese dokters, wat in Vinnitsa, top posisies het. Hulle het Oktober 2008 by ons gesinsbediening aangesluit as ongelowiges. Gedurende ons rit het Sasja gesê, dat hy baie bly is dat hy saam met ons is en nie die lewe kan voorstel sonder God nie. Wonderlik om te hoor. Hy woon tans weekliks eredienste by. Sy vrou is nog nie ‘n Christen nie, maar luister met graagte en neem deel aan ons besprekings.

Kind aan kamp-koördineerder:

“Kan jy vir my skryf hoe en hoekom jy ‘n Christen geword het?”

Kind oor sy geloof-keuse:

“Ek het baie van die kamp gehou. Ek het so baie van die Here gehoor. Ek verstaan nou, dat Hy die ideale God is. Hy het my vriend geword en sal nooit my in die steek laat nie. Die Here is nou verewig die God van my hart. Ek lees nou die Bybel en dit is vir my baie lekker om dit te doen.”

Kind vertel sy vriend van kamp:

“Ek het my vriend, wat in ‘n ander dorpie bly, vertel van ons kamp. Hy was baie geïnteresseerd. Ek sou graag wou hê, dat julle ook sy dorpie sal besoek met ‘n kamp. Ek wil hê, dat julle elke dorpie, en nie net ons dorpie, sal besoek en so interessant vir kinders sal leer oor God, as julle vir ons geleer het. ”

Hierdie is so ‘n gebeurtenis uit my eie lewe. Nadat ek met ‘n wonderwerk geld gehad het om ‘n vliegtuigkaartjie te koop, het ek met al my reisreëlings begin. ‘n Oproep na OM, ‘n Russiese visum, ‘n vliegtuigkaartjie, tasse pak, laaste reëlings tref om te verseker dat dinge in Suid-Afrika georganiseerd was, en ek kon wag vir 5 Augustus 1994.

Alles was reg, behalwe my Russiese visum het gesloer. So veel so, dat toe ek 5 Augustus  wakkerword, met al die tasse gepak orals in my kamer, ek besef dat sonder ‘n visum ek nie sal kan vertrek nie! En ‘n visum het het nog nie!

Teen middagete, bel ek my reisagent. Hy stel my gerus dat my visum goedgekeur is en dat ek wel sal kan vlieg. Teen 3 nm.,op pad lughawe toe, ry ek daaraan om die visum op te tel. Eers toe ek in die kar sit, kyk ek na die visum…

Die datum is verkeerd! O, nee. Wat gaan ek nou maak? Hoe gaan ek in St. Petersburg land sonder ‘n geldige visum?

Gelukkig, wys ek nie my bekommernis vir my ouers en ander vriende, wat kom groet het nie. Toe ek gevra word, antwoord ek dat ek eers in Duitsland by my niggie gaan kuier. Dit is wel so. Ek het die oggend van 6 Augustus saam met Adri en Richard in Frankfurt rondgery. Teen die middag het hulle my terug geneem lughawe toe en ek is op die vlug uit St. Petersburg toe!

Eers met die inkom om te land, besef ek dat by geloof-keuse  (om uit te vlieg hierheen) dalk sleg kan eindig.  Indien die grenswag my paspoort nie stempel nie,  sal my tasse bly draai op die band en sal hulle my seker dadelik deporteer…

Vandag het ek in my versameling aandenkings ‘n ou Russiese visum met ‘n stempel daarop – die bewys dat as God jou iewers wil hê, selfs ‘n verkeerde visum nie jou kan stop nie!

Gelukkig is daar mense, wat anders dink ook telefoon oproepe!

Op ‘n aand in Julie 1994, nadat ek maande gewerk, gebid (en veral gehoop het) dat ek genoegsame finansiële ondersteuning sal kan werf om as sendeling Rusland toe te vertrek, lui die telefoon. Toe ek dit antwoord, is daar ‘n vreemde stam aan die anderkant van die lyn. ‘n oom Eddie vra my of ek Willem is en of ek oppad is Rusland toe as sendeling. Nadat ek bevestigend antwoord kom ‘n skielike, baie onverwagte vraag: “Hoeveel het jy nog nodig om te gaan?”

Destyds moes ek die kolosale bedrag van R2000/maand genereer om as sendeling in Rusland te werk. Hiervan het ek met moeite die helfte in beloftes gehad. Ek kommunikeer dit toe aan oom Eddie en hy belowe om terug te bel. Na 2 weke lui die telefoon. Ek was al oortuig dat die vreemde oom my nie weer sal bel nie, toe ek die bekende stem van oom Eddie hoor. Nadat die laaste vraag van hoeveel ek nog benodig deur my met R650/maand beantwoord word, word dieselfde belofte van ‘e bel jou terug’ gemaak en die telefoon is stil.

Sal ek weer twee weke moet wag? Gaan die oom  terug bel? Dus was ek baie bly toe oom Eddie twee dae later my met die ‘goeie nuus’ terug bel. “Willem, die Heilige Gees het vir ons gesê dat ons jou moet ondersteun.”

“Maar oom ken my dan nie eens nie…”

“Dit maak nie saam nie. Die Here het gepraat en daarom ondersteun ons jou!” Ek sou seker die grepie uit my lewe hier kon kort-knip, maar dan sou die wonder van daardie oproep nie regtig vir jou verstaanbaar wees nie. Ek het dit self nie verstaan totdat ek die dorpie, waar oom Eddie bly, gaan besoek het nie. Dit was ‘n lang 13 ure tot op Betlehem, waar oom Eddie my voor 4 uur die oggend kom haal het. Omdat dit winter was het ek die dorpie nie gesien voordat ek nie die oggend ‘opgestaan’ het nie. Gewapen met my ou kamera het ek die bultjie uitgeklim en die dorpie van genade (God se finansiële-ondersteunings-genade aan my) van bo af besigtig. Met 3 fotos het ek die hele panorama van Kestell vasgelê.

God kies altyd die matige, sterk, aansienlike nie! God kies die gehoorsame om Sy Wil uit te voer.  So het Kestell (en oom Eddie!) se gehoorsaamheid die bronne voorsien om die roeping in my hart realiteit te maak.

Dalk kan jou oproep ook so ‘n geloof-effek tot gevolg hê. Jy sal nie weet voordat jy nie bel nie.